Behaarde melkpakken en brievenbusgeheimen

Kunstenaar van de maand: Marielle den Engelsman

Behaarde melkpakken en brievenbusgeheimen

Marielle den Engelsman (1978) verhuisde na de academie in Enschede naar Leiden, want ‘dat leek haar wel een grappige stad’. Kortgeleden trok ze de aandacht met haar originele kunstwerk over het oude slachthuisterrein waar straks de wijk Nieuw Leyden komt.

Den Engelsman fotografeerde een grote koeienhuid in het slachthuis en verwerkte deze huid vervolgens tot dertig aaibare melkpakken.  Ze vertelt: “Dit kunstwerk is nu een onderdeel van het boek ‘Slachthuis Woonhuis’, maar liefst wil ik dat ze straks echt een plekje krijgen in de woonwijk. Op het gemeentehuis waren ze in ieder geval enthousiast over dit idee,” vertelt de vrolijke kunstenares, terwijl ze een krat met stoer behaarde melkpakken uitstalt op tafel. “Moet je voelen, die bruine voelen heel anders aan dan de witte.” Het moet een bewerkelijk klusje geweest zijn. Ouderwets naaiwerk, dat broederlijk in haar CV-map staat naast opdrachten die gebruikt maken van moderne media. Zoals de abri waar ze met SMS taal en een groot oog op het scherm de weggebruikers even een denkpauze biedt.

Glimlach

De rode draad in al haar werk is humor. Ze wil gewoon haar stadsgenoten af en toe laten glimlachen. Meer vraagt ze niet: een paar opdrachten en ze kan al die plannetjes gestalte geven in de straten van Leiden. “Een glimlach bij een voorbijganger, of een verrassend effect op wandelaars, dat wil ik bereiken. Ik werk daarom locatiegericht, mijn kunstwerken passen altijd precies op die plek.” Zo maakte ze pas een ontwerp voor de Warmonderbrug bij de Marepoort. De tekst …Van je voort, voort, voort… (wie kent dat oude liedje niet?) op het wegdek moest fietsers even blij maken. En passant zouden ze ook gewezen worden op het culturele erfgoed van de Marepoort.  Ze kreeg de opdracht niet van de gemeente. “Meestal komt die terecht bij een gevestigde naam. Maar ik blijf het proberen.”

Gluren

Een mooi voorbeeld van die subtiele humor is ‘Het rijk der zinnen’ dat zij samen met Simone de Jong maakte voor de open atelierroute in 2005. Ze zorgden voor diverse inkijkjes in privélevens midden op straat. Marielle: “We hadden geen zin in die gebruikelijke uitstallingen in ateliers. Kunst op straat moest het zijn. Dus lieten we de bezoekers afluisteren via brievenbussen en gluren door de ramen. Zo was er een vrouw die niet van post hield, en waar dus een hele berg voor de deur lag. En een vrouw die ziekelijk verliefd was op haar overbuurman. Er hing een liefdesverklaring over de straat: ’Ik heb gezien hoe je niet naar me keek’. Dankzij het enthousiasme van de buurtbewoners is ons project goed geslaagd. We kregen zelfs de sleutels van de buurtbewoners om alles klaar te zetten in hun huis, het was zo leuk om te doen!”

Prikkelend

Ze laat foto’s zien van haar werk. Eén van haar favorieten is de zwarte skai jas met grote uitstekende blokken op de rug. Die blokken vormen door kunstig opvouwen een zitplaats. Wat kan Leiden allemaal nog verwachten van haar? Marielle: “Ik zit vol ideeën voor de openbare ruimte. Want wat ik er mis is de verrassing. Het lijkt me zo mooi om door iets verrassends een glimlach op het gezicht van een voorbijganger te toveren.”

Moeten we Marielle zien als een soort graffitiartiest die haar sporen wil achterlaten in de stad? “Nee, zeker niet. Ik doe het om op een positieve manier contact te leggen met mensen. Naast mijn werk als kunstenaar doe ik ook kunstprojecten voor basisscholen, middelbare scholen en volwasseneducatie. Als die kinderen er helemaal in op gaan geniet ik er ook van. Zo gaan ze toch anders kijken naar de dagelijkse dingen,” vertelt de jonge kunstenaar, die ook nog tijd weet te vinden om psychologie in deeltijd te studeren.